|
Eindelijk...?
Al maanden worden we in Italië opgepept met de belofte dat het weer halverwege de week om zal slaan, dat we eindelijk verlost zullen worden van de hitte en planten en bomen hun verlepte bladeren mogen laven aan verfrissend regenwater....maar met het verstrijken van de dagen wordt ook de belofte vooruit geschoven en iedereen blijft praten en klagen over de warmte.
In een krant las ik een artikel over het psychologisch effect van de warmte. Is het wel zo warm? Is het werkelijk niet uit te houden? Of stijgt onze inwendige thermometer bij elk woord dat wij eraan vuil maken? Het is een sport geworden de elektronische barometer bij de voordeur elk uur te checken: temperatuur binnen, temperatuur buiten en al naar gelang de gemeten waarden voelen wij ons beter of ellendiger...zie daar het psychologische effect van de warmte. Want als je gewoon "gewoon" doet en de warmte om je heen niet probeert te voelen, je bezighoudt met je dagelijkse werkzaamheden...ach, dan valt het allemaal wel mee. Of is dat Hollandse nuchterheid?
Door alle beloftes waren we zo sceptisch geworden dat we het vooruitzicht van de langverwachte regenbui op maandag, vandaag, ook niet in onze dagplanning hadden opgenomen. Die planning bestond uit een paar uurtjes openlucht zwembad met de kinderen.
Maar...! Aan het begin van de middag hoorden we de eerste donderslagen uit de richting Pisa naar ons toekomen. We schakelden computer en andere apparatuur uit en ik hing uitdagend mijn schone was aan de lijn te wapperen: als ik het binnen ophing zette de bui vast niet door!
Met Lorenzo en Cosimo klommen we op de vensterbank van het badkamerraam dat uitkijkt op het Noorden, de Alpi Apuane: daar waar de hemel aan het dichttrekken was zagen we hoe de verlossing naderbij kwam.
Een paar keer geloofde ik er toch weer niet in, maar na een half uur klonk het eerste getik op de verlepte en verschroeide bladeren van de heggen die om het huis staan. Ik keek met de kinderen door het open raam naar de regen en vroeg hen of zij ook de stemmetjes van de planten hoorden die oooh! en aaah! riepen...maar daar tuinden ze toch niet in!
Het is nu al laat op de avond en de kinderen liggen na een duik in het overdekte zwembad dat Volterra sinds afgelopen winter rijk is, te slapen. Binnen is het "behaaglijk warm" en buiten regent het nog steeds, maar zeer moderato. Gelukkig maar, want in het extremen-land Italië kan grote droogte plotseling omslaan in een te veel aan water dat tot overstromingen leidt, waarbij in Noord Italië met name hele dorpen worden weggevaagd.
Maar Toscane is Toscane en hier hebben we daar gelukkig nooit mee te maken gehad!
Viva la pioggia! – lang leve de regen ! -
|
|
|
