|
Kwaliteit
Cosimo komt opgetogen thuis van school en wil direct een schort voor om bootjes van selderij te maken. Hij vertelt dat hij dat vandaag met de hoofdkokkin heeft gedaan en dat ze daarna met z'n allen heerlijk hebben gesmuld.
Tijdens het project over voedsel dat deze maand op de plaatselijke kleuterschool wordt gehouden, mogen de kinderen experimenteren met groente en fruit in de hoop daarmee hun "proefvrees" te overwinnen. Nadat er een bezoek is afgelegd aan de moestuin van een opa van een van de kinderen, worden ook de ouders uitgenodigd kennis te maken met de hoofdkokkin en leidster van het project.
De bijeenkomst met de ouders blijkt in de eerste plaats te zijn georganiseerd om eindelijk van dichtbij te zien en te horen hoe de schoolcatering in zijn werk gaat. Op Italiaanse scholen wordt 's middags altijd warm gegeten en daar kan je niet omheen. Voorzichtige pogingen van meestal buitenlandse ouders, om de kinderen simpelweg een broodje mee te geven voor tijdens de lunchpauze is uit den boze. Op school dient gegeten te worden en dat moet goed gebeuren. Aanvankelijk was ik sceptisch, dacht ik dat mijn broodje ham misschien eenvoudig was, maar in ieder geval veel lekkerder dan aardappelpuree met een flauwe ziekenhuissmaak. Maar alle kinderen aten op school, dus wat zou ik zeuren. Vooral niet laten merken dat je een spelbrekende buitenlander bent.
Vandaag ging er een wereld voor me open. De kokkin stelde ons op de hoogte van het contract van het cateringbedrijf met de gemeente Volterra en de omliggende plaatsen waarin zeer gedetailleerd omschreven wordt aan welke eisen het bedrijf dient te voldoen. Er kwam een waslijst van opsommingen over hygiëne, temperatuur van het voedsel vlak voor het opdienen, transport naar andere scholen en ondertussen brandde er één vraag op mijn lippen: hoe zit het met de kwaliteit van het voedsel?
Ik had namelijk enige tijd ervoor een artikel gelezen in een krant, waarin vermeld werd dat het sinds een aantal jaar wettelijk is vastgesteld dat kantinecatering biologisch voedsel dient te verstrekken. Dat sprak me direct aan en ik informeerde bij de vertegenwoordiger van de klas of onze schoolkeuken daarvan op de hoogte was. Volgens het krantenartikel was het namelijk een totaal onbekende wet.
Na een paar weken vertelde de vertegenwoordiger dat zover mogelijk alle gebruikte ingrediënten van biologische kwaliteit waren. Ik was ervan overtuigd dat het een zoethoudertje was.
Maar Carletta, de hoofdkokkin en verantwoordelijk voor de kwaliteit die het bedrijf biedt, vertelde exact datgene wat ik gelezen had. Dat een kantinecatering er vandaag de dag niet meer omheen kan en dat inderdaad alle ingrediënten van biologische kwaliteit moeten zijn.
We werden meegenomen naar de ruimtes waar de voorraden worden opgeslagen en zagen de bijna lege schappen waar alleen een hoeveelheid biologische pasta, rijst (in stoffen zakken!) en meel voor dagelijks gebruik stond. De andere ingrediënten worden in kleinere termijnen aangeschaft om de versheid ervan te garanderen en omdat biologische producten sneller moeten worden geconsumeerd. Ik stond paf, ook na het zien van de inhoud van de koelcellen, waarin mozzarella, boter, kaas, eieren, fruit en groente van biologische makelij worden bewaard. Biologisch brood wordt sinds kort gebakken door een bakker in Volterra die daarvoor een speciale vergunning heeft aangevraagd.
Maar niet alleen het zien van al die kwaliteitsproducten overtuigde mij van de waarde van de schoolkantine, want na afloop van de rondleiding mochten de ouders proeven van wat er zoal wordt gekookt voor de kinderen. We kregen heerlijk bereide kapucijners met broccoli, een salade met stukjes inktvis en één met verse mozzarella. Het was geen wee ziekenhuisvoedsel zonder smaak, maar met zorg bereide kwaliteitsschotels.
Geen wonder dat Cosimo altijd beweert dat het eten op school lekkerder is dan thuis...
|
|
|
