|
Cose d'inverno
Ik zei het al, dat de winter nog komen moest, en daar hebben we 'em dan. Vorige week zat ik op m'n vrije dag nog met mijn moeder op een beschut terras op de Piazza del Campo in Siena te genieten van de eerste echt warme zonnestralen en geloofde ik werkelijk dat de winter voorbij was. Een dag later werden we echter letterlijk door een sneeuwbui overvallen in Volterra die het gewone leven in no time plat legde. Binnen een half uur was de weg rond het stadje onbegaanbaar en glibberden de niet op sneeuw toegeruste auto's de hellingen op en af. Een vrachtauto stond direct tegen de vangrail en ik waarschuwde Massimo telefonisch, terwijl ik vast stond in een file, dat ik terugkomend van de boodschappen de jeep boven aan de heuvel liet staan en liever lopend naar beneden kwam...
Ik was nog maar net thuis toen de school belde dat de kinderen vervroegd naar huis moesten omdat de verwarming het van schrik niet meer deed. Gelukkig is het daar normaal gesproken tropisch warm en zaten de kinderen wiens ouders van heinde en verre uit de omliggende campagna onverwacht de rit naar Volterra moesten maken, er de eerste uren nog warmpjes bij. Massimo legde het traject Fraggina-school in twee uur tijd af terwijl hij er normaal gesproken tien minuten over doet...De wereld was intussen behoorlijk wit en ach, we hadden rantsoen genoeg voor de komende dagen. Wel zagen we de verjaardag van Cosimo de dag erna in het water vallen, omdat niemand ons bereiken kon per auto. We waren sprookjesachtig ingesneeuwd.
De verjaardag van Cosimo, die op een vrijdag viel, bleek zodoende een onverwacht vrije dag vanwege de school die met verwarmingsproblemen kampte. Toen we 's middags de kinderen voor het partijtje zelf maar van boven gingen halen, piepte de zon alweer door de wolken. Die arme Italiaanse kinderen hadden nauwelijks de tijd om de ervaring van doorweekte wanten en ijskoude handen op te doen bij het maken van een sneeuwpop, de geliefde wensdroom van elk kind dat nooit gezegend is met een flinke sneeuwbui... want om nou eerlijk te zijn had die uiteindelijk niet echt veel om het lijf, behalve dan dat het zorgde voor heerlijke gesprekstof op elke straathoek van het stadje. Cose d'inverno.
Over winterdingen gesproken. We aten het laatst voor het eerst, deze typische winterkost van Italiaanse makelij. Niet dat je migliacci nu bij je pranzo -lunch- geserveerd krijgt, nee het is meer iets voor een tussendoortje, met nadruk op de laatste zes letters van dit woord...
We werden zondag door Iuri, een vriend van ons, uitgenodigd om in de namiddag deze speciale crêpes te komen eten. Het was een koude dag en vanwege mist en miezerweer uitermate geschikt om binnenshuis door te brengen. Ik was nooit bij hem thuis geweest, maar kom op onze winterwandelingen wel vaak langs het huis waar Iuri met zijn ouders woont. Ja, hij is halverwege de dertig maar woont zoals het een Italiaanse ongetrouwde man betaamt in het ouderlijk huis. En daar kom je niet zo snel.
Onlangs hebben ze een oude hooischuur omgebouwd tot een gezellige taverne en met het oog op onze eigen in opbouw-zijnde "eetschuur" was ik daar nieuwsgierig naar.
Bij binnenkomst brandde er een heerlijk haardvuur en stond er een gezellig gedekte tafel, waar voornamelijk flessen verschillende soorten wijn en spumante op stonden. Op het fornuis een grote pan met pannenkoekenbeslag. Dacht ik. Bij navraag naar de ingrediënten werd er geheimzinnig gelachen en gezegd dat we de migliacci maar gewoon moesten proeven en vooral veel spumante moesten drinken...Toen alle andere mensen terug waren van hun spijsverteringswandeling (ze hadden tot een uur of half vier worstjes, kippenlevertjes, pasta met groente, witte bonen en andere lekkernijen zitten verorberen in de pas ingewijde taverne) werd begonnen met het bakken van migliacci. Al gauw was ik er achter wat er nu voor geheimzinnigs in die pan zat: hoofdbestanddeel van het beslag voor migliacci is bouillon... van varkenspoten, -snuit en -oren... Daar wordt een flinke hoeveelheid eieren aan toe gevoegd, een beetje meel en anijszaad. Het beslag dient een paar uur van te voren gemaakt te worden zodat het goed op smaak komt.
Vervolgens worden de migliacci gebakken en gegeten als crêpes met een beetje suiker. De kinderen waren er dol op en zelfs Massimo, wie de ingrediëntenlijst ook ter ore was gekomen, at er behoorlijk van. En van die oren - niet die van Massimo - proefde je gelukkig niets...De spumante was er lekker bij, maar of die nu iets moest compenseren, ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik die nacht meerdere malen in mijn bed omdraaide vanwege buikpijn...
|
|
|
