|
Bouwen
Hoewel de winter in januari eigenlijk nog beginnen moet, valt het veranderende licht je halverwege de maand al op.
Als de zon schijnt en de lucht zo prachtig blauw is, zie je de groene waas op de omliggende velden en krijg je een eerste, zij het onterecht, vermoeden van het voorjaar. Dat is echt goddelijk! De winters zijn niet eeuwigdurend grijs want elke dag is anders, soms jagen de wolken over Volterra, dan giert er een koude wind uit de bergen en plotseling klaart alles op en schijnt de zon. Heel stiekem kijk ik naar de planten in de tuin, maar weet dat het te vroeg is voor voorjaarstekenen. Voordat het zover is moet er nog een boel gebeuren. In de natuur, maar ook bij ons thuis.
Het seizoen ligt stil, zo nu en dan komt er een weekendgast voorbij en naast onze andere bezigheden besteden wij onze tijd aan opknapbeurten, gordijntjes wassen, koperen deurknoppen oppoetsen en bouwen... Bouwen ja! Na tien jaar zijn we bezig met het laatste project, de taverna, op de begane grond van de hooischuur waar Massimo zijn studio heeft.
Giuseppe, mijn schoonvader, recht zijn rug als we begin januari weer van start gaan. Hij is na al die jaren ook gewend geraakt aan de mensen die komen en gaan, de gezelligheid, de praatjes, het gedoe en daarom zijn de wintermaanden soms zo stil voor hem. Een nieuw project doet hem goed en zo staat hij samen met Renzo, de man die ons veel geholpen heeft bij de verbouw van de appartementen, nu cement te maken en muren te metselen.
Er hoeft niet erg veel te gebeuren, maar toch blijkt het altijd weer meer werk dan we vermoed hadden. Met de ervaring van iemand die Rome gebouwd heeft, meet Massimo alles op en is de architect. Alweer vanuit ervaring weten we zo langzamerhand dat een architect hier alleen een mooie bouwtekening maakt, maar van bouwmaterialen nauwelijks iets af weet. We hebben er al vele "versleten" en doen het nu dus zonder. Het enige waar architecten goed in zijn, is veranderingen in de logische indeling van een ruimte bedenken, waardoor de bouwkosten omhoog schieten en daarmee zijn eigen verdiensten. Zo heeft iemand ons ooit een garagefundament aangesmeerd, zo dik, dat er een flatgebouw op had kunnen staan. Dat had ie mooi voor elkaar, maar toen de muren stonden en er met het dak begonnen zou worden, bleken de speels gevonden oplossingen voor de bedekking van de verschillende garageruimten niet te kloppen omdat het ene dak hoger of lager uitkwam dan het andere. O jee, weer van die Toscaanse verbouwpraatjes... Ik wil hier pertinent vermijden op de manier van Frances Mayes al die "mannetjes" die zij in dienst had voor het restaureren van haar villa in Cortona, onderuit te halen, want dat is iets wat mij haar boek al op de helft deed dichtslaan. Feit is gewoon dat sommige mensen het er van nemen, ongeacht zijn nationaliteit.
Ondertussen staan de spouwmuren en liggen de afvoerbuizen van de gootsteen erachter. Er komt in de taverna een eenvoudige keuken met een marmeren blad (dat wel) dat steunt op gemetselde muurtjes. Er is plaats voor een ijskast en misschien een oven. De keuken wordt afgeschermd door een "wijnkelderwand", zo'n muur met gaten voor flessen wijn. Wie weet gaan we nog eens een collectie aanleggen. Ik probeer Massimo al jaren aan te sporen een cursus voor sommelier te volgen. In de taverna is tevens ruimte voor een virtuele hoek voor onze gasten, want het is de bedoeling dat er een computer komt te staan waar men zijn post kan checken en zijn eigen nationale krantje kan lezen... In the middle of nowhere, maar in the centre of the world, met uitzicht op cipressen... Dat is het motto van Massimo.
De toevoeging van het internet point staat nog niet op de site of we ontvangen al een email van een tevreden, maar over dit onderwerp ontevreden gast: of dat nou echt moet, zo'n toegangspunt tot de ether: "de mensen zijn blij er voor een week van verlost te zijn, maar nu worden ze ook tijdens hun vakantie nog achtervolgd door internet!"
Heerlijk, die maand januari, een nieuw begin geeft altijd veel energie, ook al moet de echte winter met zijn kou en wellicht sneeuw nog komen. Toch is die totale stilte van de maand november verdwenen. Hier en daar hoor je op een zonnige dag een motorzaag en worden er bomen gesnoeid. De rode kaki's hangen niet meer in de kale bomen. Het is anders, hoopvoller. Het begin van de lichte tijd.
|
|
|
